Pokaż rodzinom w Mapach Google, kogo przyjmuje Twój gabinet logopedyczny i w jakim języku

Dzieci i dorośli, język, pierwszy kontakt, a na końcu sala

Cztery kroki w kolejności, jakiej potrzebuje rodzina, a każdy zaczyna od faktu, który może podać tylko specjalista. Żaden nie opisuje osoby, która przychodzi do gabinetu.

1. 1

   Rozdziel dzieci i dorosłych tak, jak widzi to gabinet

   Mówisz menedżerowi, kogo przyjmuje specjalista: dzieci, dorosłych czy jednych i drugich, od jakiego wieku i kogo kieruje się gdzie indziej. Każda grupa staje się osobną usługą z przedziałem wieku Twoimi słowami, a linijka w opisie mówi, kogo gabinet nie przyjmuje. To, czy przypadek pasuje, rozstrzyga specjalista na pierwszym spotkaniu, nigdy wizytówka.

2. 2

   Nazwij język i obszary pracy

   Podajesz języki, w których odbywają się zajęcia, i obszary pracy tak, jak nazywa je specjalista. Menedżer opisuje każdy jako to, nad czym gabinet pracuje, czyta każde zdanie pod kątem obietnicy wyniku albo terminu i usuwa te, które ją przypominają. To Google decyduje, jakie języki może pokazać atrybut, według kategorii i kraju.

3. 3

   Wyjaśnij pierwszy kontakt i pierwsze spotkanie

   Mówisz, jak rodzina prosi o wizytę, kto odpowiada, czym jest pierwsze spotkanie, kto na nie przychodzi i co ma ze sobą zabrać. Opis zawiera to Twoimi słowami, link rezerwacyjny otwiera nazwaną przez Ciebie ścieżkę, a menedżer przechodzi ją do ostatniego ekranu, nie wpisując nic osobistego. Ocena i plan należą wyłącznie do specjalisty.

4. 4

   Opisz salę i formę dalszych zajęć

   Jeśli dalsze zajęcia odbywają się stacjonarnie w gabinecie, adres podaje piętro i nazwę budynku, opis mówi, gdzie czeka towarzyszący dorosły i czy zostaje w sali, a galeria zawiera wyłącznie zdjęcia pustej sali. Potwierdzasz wejście, miejsce do czekania i godziny, w których drzwi są otwarte.

Zdania, które obiecują za dużo, zdradzają rodzinę albo opisują salę, której już nie ma

Nic w tej wizytówce nie jest faktem klinicznym, który menedżer mógłby sprawdzić. Ryzyko to zdanie, które obiecuje za dużo, zdanie, które kogoś zdradza, albo takie, które nie opisuje już sali.

• Jedno hasło, logopeda, obejmuje wszystkich, więc rodzice małych dzieci i dorośli zadają te same pytania, a telefony dotyczą wieku albo obszaru, którego specjalista nie przyjmuje.
• Język zajęć nie jest nazwany nigdzie, więc rodzina umawia się do specjalisty, który pracuje w innym języku.
• Opis wciąż obiecuje, że mowa zostanie skorygowana do jakiejś daty albo po określonej liczbie spotkań. Cokolwiek specjalista mówi dziś w sali, rodzic cytuje to, co napisano publicznie.
• Wpis albo zdjęcie pokazuje fragment zajęć: rysunek, kartę ćwiczeń z imieniem, opowieść o rodzinie. Rodzic może się w tym rozpoznać, a gabinet nie cofnie tego, co raz poszło w świat.
• Zdjęcie pustej sali wciąż zawiera kalendarz ścienny, imię na półce albo ekran terminarza.
• Specjalista przeniósł się do innej sali albo innego ośrodka, a mapa trzyma stary adres, nazwisko byłego współpracownika albo stary numer telefonu.
• Link rezerwacyjny otwiera formularz pytający o dane dziecka i opis problemu, a dorosły szukający pomocy dla siebie nie znajduje wejścia.

Miesięczna rutyna w gabinecie logopedycznym

Menedżer działa na odległość, na podstawie grafiku, sformułowań i zdjęć, które przekaże Twój zespół. Nikt z nas nie wchodzi do sali, więc zmiana w tym, kogo przyjmuje specjalista, w jakim języku albo w jakiej sali, pojawia się na wizytówce dopiero po tym, jak nam ją przekażesz.

• Przedziały wiekowe i listę obszarów porównujemy z tym, co według specjalisty jest otwarte w tym sezonie. Kierunek, który się kończy, przestaje być wymieniony jeszcze w tym samym miesiącu, a nowy trafia na wizytówkę wyłącznie słowami specjalisty.
• Linię o języku zestawiamy z zespołem, żeby język nie widniał po odejściu osoby, która nim mówiła.
• Opis pierwszego spotkania piszemy od nowa za każdym razem, gdy zmienia się sposób umawiania wizyty, na przykład gdy gabinet przechodzi z telefonu na formularz.
• Link rezerwacyjny przechodzimy dwa razy, raz jako rodzic małego dziecka i raz jako dorosły, i zatrzymujemy się, zanim wpiszemy jakiekolwiek dane osobowe.
• Przerwy wpisujemy przed urlopem specjalisty i przed przerwami szkolnymi, a zwykły grafik wraca po wskazanej dacie. Krótką przerwę wprowadzamy jako godziny specjalne tam, gdzie wizytówka pokazuje godziny, a tam, gdzie ich nie pokazuje, ogłaszamy ją we wpisie; nieobecność tygodniową albo dłuższą oznaczamy zamiast tego jako tymczasowo zamknięte.
• Każdy nowy wpis i zdjęcie czytamy przed publikacją pod kątem wszystkiego, co mogłoby kogoś zidentyfikować, a starsze czytamy ponownie, gdy zmienia się sala albo zespół.
• Sprawdzamy też zdjęcia, które odwiedzający dodają do galerii. Jeśli któreś pokazuje osobę, menedżer informuje Cię i, jeśli tak zdecydujesz, składa wniosek zgodnie z zasadami Google. O usunięciu decyduje Google.

Odpowiedzi, z których nie wynika, że ktokolwiek tu przychodził

Opinię o gabinecie logopedycznym pisze rodzic o własnym dziecku albo dorosły o sobie i może w niej paść imię, wiek albo szkoła. Odpowiedź mówi w imieniu gabinetu i zachowuje dyskrecję, jakiej wymaga gabinet konsultacyjny.

• Odpowiedź dziękuje autorowi za opisane doświadczenie, nie potwierdzając, że ktokolwiek uczęszczał, nad jakim obszarem pracowano, w jakim wieku ani z kim, nawet gdy autor napisał o tym pierwszy.
• Na opinię z imieniem dziecka, diagnozą albo szkołą odpowiadamy bez powtarzania żadnego z tych słów. Menedżer informuje Cię, a jeśli uznasz, że wniosek do Google o dane osobowe jest słuszny, składa go. O usunięciu tekstu decyduje Google.
• Opinia chwaląca szybkie postępy dostaje tylko krótkie podziękowanie, a odpowiedź pomija tempo, wynik i jakąkolwiek sugestię, że to zasługa gabinetu.
• Opinia rodzica, który oczekuje efektu do określonego dnia, trafia do Ciebie, zanim powstanie jakikolwiek projekt. Jeśli zdecydujesz się odpowiedzieć, odpowiedź zaprasza do rozmowy ze specjalistą i nie omawia ani dziecka, ani planu.
• Opinia dorosłego dostaje najkrótszą odpowiedź: podziękowanie i nic o tym, po co przyszedł.
• Powtarzające się tematy, na przykład ciasny kącik do czekania albo spóźniony początek, zapisujemy w miesięcznym raporcie wyłącznie jako tematy, bez nazwisk i bez osobistych okoliczności.

Jeden specjalista, wspólna sala, kilka adresów

1. Tydzień 1

   Kogo przyjmuje gabinet. Menedżer czyta wizytówkę jak rodzic i jak dorosły, a z Tobą uzgadnia podział usług według wieku i linijkę o tym, kogo gabinet nie przyjmuje. Równolegle ustalana jest zasada dla odpowiedzi na opinie.

2. Tydzień 2

   Język i obszary pracy. Języki zajęć trafiają do każdej linijki usługi, do opisu i do odpowiedniego atrybutu, gdy Google go oferuje. Każdy obszar pracy jest napisany od nowa słowami specjalisty, a każde słowo o czasie albo wyniku znika.

3. Tydzień 3

   Pierwszy kontakt. Ścieżka rezerwacji jest przechodzona jako rodzic i jako dorosły, pierwsze spotkanie opisane Twoimi zdaniami, a godziny zajęć oddzielone od godzin, w których odbiera się telefon.

4. Tydzień 4

   Sala i raport. Adres dostaje piętro i wejście, zdjęcia pustej sali są czytane pod kątem imion i ekranów, a raport przedstawia wprowadzone zmiany i sprawy, które czekają na Ciebie.

Przykład kolejności, w jakiej zwykle idzie praca; nie jest to rezultat żadnego klienta. Punkt startu przesuwa się z pakietem, kondycją wizytówki, liczbą adresów i tym, ile specjalista zdążył już spisać.

Najczęstsze pytania