Pokaż w Mapach Google prawdziwe pary językowe swojego biura tłumaczeń

Para i cel, format, oddanie oryginałów, początek zlecenia

Cztery rzeczy, które biuro mówi menedżerowi, w kolejności, w jakiej napotyka je osoba przed zaniesieniem papieru. Menedżer nie poprawia żadnego pola, dopóki fakt, który ono stwierdza, nie pochodzi od Ciebie.

1. 1

   Pary językowe i cel każdego tłumaczenia

   Mówisz menedżerowi, jakie pary biuro naprawdę obsługuje, w którym kierunku i do jakich celów przyjmuje zlecenia. Każda para staje się osobną usługą. Para, którą nikt w biurze się nie zajmuje, jest usuwana, a język, który biuro tylko przekazuje partnerom, opisujemy właśnie tak, jeśli w ogóle zdecydujesz się go wymienić.

2. 2

   Tłumaczenie zwykłe albo ze statusem formalnym i kto ma status

   Podajesz, które tłumaczenia mają w biurze status formalny, w brzmieniu stosowanym w Twoich dokumentach, i kto ten status posiada. Wizytówka podaje to jako Twoje oświadczenie, linijka zwykła zostaje osobno i nie ma w niej twierdzenia, jaka instytucja przyjmie wynik. Pytanie o to, czego wymaga dana instytucja, kieruje się do biura albo do niej samej.

3. 3

   Przekazywanie oryginałów

   Podajesz godziny przyjęć, mówisz, czy potrzebny jest termin, i wyjaśniasz, jak odbiera się gotowy dokument. Godziny pojawiają się tylko wtedy, gdy okienko naprawdę według nich pracuje; jeśli biuro przyjmuje wyłącznie po umówieniu, opis wskazuje tę drogę. Menedżer przechodzi ją tak, jak zrobiłby to ktoś z zewnątrz.

4. 4

   Jak zaczyna się zlecenie bez kopii dokumentów

   Pierwszy kontakt jest pytaniem: telefonem, linkiem do wiadomości albo krótkim formularzem pytającym o parę i cel. Kopii dokumentu nie prosi się ani nie publikuje w wizytówce, a menedżer otwiera każdy link, by sprawdzić, że pierwszy ekran zadaje pytanie, a nie żąda skanu.

Gdzie wizytówka biura tłumaczeń rozjeżdża się z rzeczywistością

Szkodę ponosi człowiek, który przychodzi z niewłaściwym papierem, prosi o nieobsługiwany język albo trafia do okienka, przy którym nikogo nie ma. Każda luka z tej listy odsyła takiego kogoś z kwitkiem.

• Para językowa została w usługach, choć tłumacz, który ją obsługiwał, odszedł, więc dzwoniący traci rozmowę telefoniczną na ustalenie, że biuro tego nie robi.
• Jedna linijka obiecuje tłumaczenia na wszystkie języki. Osoba z rzadką parą uznaje ją za obsłużoną, a pierwsza rozmowa zamienia się w przeprosiny.
• Tłumaczenie zwykłe i tłumaczenie ze statusem formalnym mają wspólną nazwę usługi. Klient prosi o drugi rodzaj, dostaje pierwszy, a opinia mówi o pomyłce, nie o samej pracy.
• W opisie stoi, że sądy i urzędy przyjmą tłumaczenie. Biuro nie może tego obiecać, bo decyduje instytucja odbierająca, a autor opinii zacytuje to zdanie z powrotem.
• Godziny w wizytówce to godziny pracy tłumaczy, a nie okienka, więc ktoś przychodzi z oryginałem, gdy przy ladzie nie ma nikogo, kto mógłby go przyjąć.
• Link do strony www prowadzi na ekran, który od razu prosi o skany. Kto chciał tylko zapytać, czy dana para jest obsługiwana, wychodzi albo wysyła dokumenty tam, gdzie biuro nigdy nie zgodziło się ich przyjmować.
• Adres sprzed przeprowadzki został na drugiej wizytówce i ludzie noszą oryginały pod drzwi, za którymi działa już inna firma.

Miesięczna rutyna biura tłumaczeń

Raz w miesiącu menedżer wraca do biura z tym samym zestawem pytań o okienko i o pary. Pole dostaje nową treść dopiero wtedy, gdy odpowiedź jest inna niż poprzednio.

• Które pary biuro obsługuje w tym miesiącu i kto za każdą stoi. Urlop tłumacza albo koniec umowy przekłada się na tekst usługi, nie tylko na to, co wisi w wewnętrznym kalendarzu biura.
• Które tłumaczenia mają w biurze status formalny i kto go posiada. Status, który wygasł albo się zmienił, jest usuwany z wizytówki po Twojej wiadomości do menedżera.
• Godziny przyjęć, porównane z tabliczką na drzwiach i z dniami nieobecności osoby przy okienku. Godziny specjalne wchodzą, gdy zamknięcie trwa najwyżej sześć dni, a przy zamknięciu od siedmiu dni wizytówka dostaje oznaczenie tymczasowo zamknięta.
• Droga oryginału, sprawdzona tak, jak przeszedłby ją ktoś, kto nigdy tu nie był: od wizytówki na ulicę, do wejścia, do osoby, która przyjmuje oryginał i mówi, jak odebrać gotowy dokument.
• Pierwszy kontakt. Link i numer do wiadomości zostają otwarte, a menedżer sprawdza, czy pierwszy ekran zadaje pytanie, zanim poprosi o jakikolwiek papier.
• Pary, o które pytano, a których biuro nie obsługuje. Zgłaszasz, o jakie języki dzwoniący prosili i odeszli z niczym, a zapis pokazuje, czy brakuje linijki usługi, czy któraś obiecuje za dużo.
• Opinie o odrzuconym dokumencie, pisowni nazwiska albo braku oryginału idą najpierw do Ciebie. Szkic odpowiedzi powstaje po nich.

Jak odpowiadamy na opinie o biurze tłumaczeń

Ludzie piszą o tym, czy format odpowiadał potrzebie, czy nazwisko zapisano poprawnie i jak okienko potraktowało zdenerwowaną osobę z cennym papierem. Odpowiedź mówi w imieniu biura i nigdy nie omawia dokumentu.

• Opinia, że instytucja odrzuciła tłumaczenie, dostaje przyjęcie do wiadomości i propozycję kontaktu z biurem. Odpowiedź nie twierdzi ani że praca była poprawna, ani że błędna, i nie spiera się z instytucją.
• Pochwała tłumacza jest podziękowaniem w imieniu biura. Nic w niej nie obiecuje, że następne zlecenie weźmie ta sama osoba.
• Opinię o nazwisku albo dacie różnych od oryginału odpowiadamy sposobem biura na poprawki, tak jak biuro go opisuje. Żaden szczegół dokumentu nie wraca w odpowiedzi.
• Opinię o czekaniu przy okienku albo zamkniętych drzwiach odpowiadamy godzinami przyjęć dokładnie w brzmieniu z wizytówki, a menedżer potwierdza, że wizytówka mówi to samo.
• Opinia, która wymienia parę językową i cel, dostaje podziękowanie z tą samą parą wymienioną ponownie, co mówi kolejnemu czytelnikowi coś prawdziwego o biurze.
• Wątek powtarzający się w kilku opiniach, jak pomylony format przy pierwszej rozmowie albo para uznana za obsługiwaną, trafia do miesięcznego zapisu według pary i formatu, bo rozwiązanie leży w wizytówce, a nie w żadnej odpowiedzi.

Jedno okienko albo biuro z kilkoma

1. Tydzień 1

   Pierwszy przegląd zestawia dwie listy: pary, kierunki i cele, które według biura są obsługiwane, oraz to, co wizytówka twierdzi dziś. Miesiąc zaczyna się od wszystkiego, co wizytówka głosi, a biuro za tym nie stoi.

2. Tydzień 2

   Formaty. Linijka zwykła i linijka tłumaczeń ze statusem formalnym zostają rozdzielone, rola osoby ze statusem trafia do opisu słowami biura, a każde zdanie obiecujące przyjęcie zostaje zastąpione opisem.

3. Tydzień 3

   Okienko. Godziny przyjęć są porównane z tabliczką na drzwiach, droga oryginału zostaje spisana, wejście opisane, a pierwszy ekran za linkiem do strony przeczytany, żeby było widać, gdzie zaczyna się zlecenie.

4. Tydzień 4

   Odpowiedzi i bilans. Opinie, które czekały, dostają odpowiedzi, a na końcu miesiąca powstaje zestawienie odrzuconych zapytań, każde przypisane do swojej pary albo formatu.

Przykład jednego ze sposobów, w jaki może upłynąć pierwszy miesiąc, bez obiecywania wyniku jakiemukolwiek biuru. Biuro, którego wizytówka głosi każdy język, zaczyna od swoich par, a wybrany pakiet decyduje, ile jeszcze zmieści się w miesiącu.

Najczęstsze pytania